Skip to content Skip to footer

Hoera, geslaagd!

Hoe dichtbij of lang geleden het ook is, iedereen moet er een keer aan geloven: de eindexamens. Een stressvolle periode van veel leren en concentreren, waarbij je natuurlijk maar één doel hebt: slagen! Helaas is dit leren niet voor iedereen even vanzelfsprekend… Sommigen kunnen urenlang efficiënt en productief werken, terwijl anderen na 10 minuten al moeite hebben om hun focus te behouden. Voor kinderen en jongeren met kenmerken van ADHD is dit laatste vaak het geval. Ze hebben problemen met het vasthouden van hun aandacht en om effectief om te gaan met de grote hoeveelheid informatie die verwerkt moet worden. 

Voor deze blog interviewde ik mijn broer Thomer. Voor hem werd het op de middelbare school steeds duidelijker dat hij meer moeite had met leren en concentreren dan de gemiddelde klasgenoot.

‘Concentreren was voor mij altijd lastig, met name als het ging om grote hoeveelheden lesstof,’ aldus Thomer. ‘Ook vond ik de organisatie rond leren lastig: het op een rijtje krijgen van al mijn studiematerialen zoals aantekeningen, samenvattingen etcetera.’ Dit alles maakte het leren voor Thomer altijd al behoorlijk uitdagend maar tijdens corona werd het écht een probleem. Alles moest online, en hij zat uren alleen op zolder achter zijn laptop waar hij voortdurend werd afgeleid.

Hoe dichterbij de eindexamens kwamen, hoe gefrustreerder Thomer raakte over het feit dat hij zich niet kon concentreren tijdens het leren. Hij maakte zich zorgen of hij alles wel zou onthouden en hoe hij überhaupt een eindexamen van 3 uur moest gaan maken. Het lukte hem niet eens om zich 10 minuten te concentreren, voor zijn gevoel was leren nutteloos.

‘Na lang worstelen met mijn eigen frustraties en de discussies hier en daar met mijn ouders, hebben we samen besloten dat het tijd was om hulp in te schakelen. Ik ben een onderzoekstraject ingegaan waaruit bleek dat ik ADHD heb. Het ging bij mij om de onoplettende variant, ook wel ADD genoemd. Dit verklaarde waarom ik zoveel moeite had met plannen en concentreren. Na de diagnose kwam ik terecht bij de kinderarts om het gesprek aan te gaan over medicatie, wat ik in ieder geval wilde proberen.’

Ook is hij samen met zijn moeder serieus aan de slag gegaan met een gestructureerde planning.  Hierin stond dag voor dag uitgeschreven wanneer, hoelang, en op welk moment hij wat ging doen. Zelfs wanneer hij een pauze mocht inlassen.

Thomer: ‘door trial en error ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat ouderwets stampen voor mij nutteloos was. Pas toen ik oude eindexamens ging oefenen, bleef de stof echt hangen.’ Structuur, praktische oefeningen plus medicatie hebben hem uiteindelijk geholpen om zijn concentratie te vinden en deze periode door te komen.

De tip van Thomer: ‘maak een planning die werkt voor jou en vindt de manier van leren die bij jou past. Dat is voor iedereen net anders. Het gaf mij vooral zelfvertrouwen dat er oplossingen zijn, hoe hopeloos en gefrustreerd je je misschien wel voelt op een gegeven moment. Er zijn altijd manieren om er iets beters van te maken. Uiteindelijk heb ik na ontzettend hard werken mijn eindexamen gehaald, en het was het beste gevoel ooit. Eindelijk beloond na al die jaren worstelen en hard werken!’